۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ - یک مطالعه هم‌گروهی بازنگری در دنیای واقعی، نشان داده است که درمان خارج از دستور یا  Off-Label Therapyبا تستوسترون در مردانی که شواهدی از هیپوگنادیسم (کم‌کاری غدد جنسی) ندارند، با افزایش خطر رویدادهای قلبی-عروقی تا ۱۰ سال مرتبط است. این یافته‌ها بر اهمیت تجویز تستوسترون تنها برای موارد نشان‌دهنده مبتنی بر شواهد و سنجش دقیق خطرات بالقوه قلبی-عروقی در طولانی‌مدت تأکید می‌کند.

درمان با تستوسترون (TT) در مردانی که هیپوگنادیسم آن‌ها تأیید نشده است، علیرغم اینکه دستورالعمل‌های بالینی توصیه می‌کنند درمان تنها پس از ارزیابی‌های تشخیصی مناسب انجام شود، به‌طور فزاینده‌ای رایج شده است. با این حال، ایمنی قلبی-عروقی طولانی‌مدت این روش همچنان نامشخص باقی مانده بود. برای پاسخ به این سؤال، محققان به رهبری حاتم کرنیس از بخش کاردیولوژی مرکز قلب دانشگاه فرانکفورت، آلمان، پیامدهای قلبی-عروقی را در میان مردانی که درمان با تستوسترون را با وجود داشتن شواهد هیپوگنادیسم و بدون آن شروع کرده بودند، مقایسه کردند.

برای این مطالعه که در مجله  eBioMedicineمنتشر شده است، محققان یک تحلیل هم‌گروهی بازنگری را با استفاده از داده‌های بدون هویتِ پرونده‌های الکترونیک سلامت از ۱۲۳ سازمان مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان انجام دادند. مردان ۳۰ تا ۷۵ ساله که درمان با تستوسترون را آغاز کرده بودند شناسایی شدند، در حالی که افرادی با سابقه استفاده قبلی از تستوسترون یا افرادی که دچار رویدادهای اصلی قلبی-عروقی یا ترومبوآمبولیک در طول سه سال گذشته بودند، از مطالعه حذف شدند. پس از مطابقت امتیاز تمایل، ۱۱۳,۵۵۴ جفت مرد (با و بدون شواهد هیپوگنادیسم) تا مدت ۱۰ سال تحت نظر قرار گرفتند.

یافته‌های کلیدی به شرح زیر بود:

·  از میان ۳۵۸,۹۵۷ مردی که درمان با تستوسترون را آغاز کردند، ۱۲۷,۱۵۲ نفر (۳۵.۴٪) قبل از درمان هیچ شواهد مستندی از هیپوگنادیسم نداشتند.

·  مردانی که بدون شواهد هیپوگنادیسم تحت درمان با تستوسترون بودند، ۵۱٪ بیشتر در معرض خطر وقوع رویدادهای ناگوار قلبی-عروقی اصلی (MACE) قرار داشتند نسبت به کسانی که برای هیپوگنادیسم تأیید شده، درمان می‌شدند (۱۶.۵۳٪ در مقابل ۱۱.۸۳٪).

·  استفاده خارج از دستور (Off-label) از تستوسترون با ۹۰٪ افزایش خطر مرگ‌ومیر ناشی از تمامی علل مرتبط بود.

·  خطر سکته مغزی ایسکمیک ۲۳٪، ایست قلبی ۴۱٪ و نارسایی قلبی ۳۲٪ در مردانی که فاقد شواهد هیپوگنادیسم بودند، افزایش یافت.

·  اگرچه میزان خطر در گروه‌های نژادی و قومی مختلف متفاوت بود، اما روند کلی افزایش خطر قلبی-عروقی ثابت باقی ماند.

این یافته‌ها نشان می‌دهند که ایمنی قلبی-عروقی درمان با تستوسترون به بافت بالینی بستگی دارد؛ به‌طوری که خطر طولانی‌مدت بیشتر زمانی مشاهده می‌شود که درمان بدون وجود شواهد هیپوگنادیسم آغاز شود، تا زمانی که برای کمبود تأیید شده تجویز گردد.

نویسندگان خاطرنشان کردند که طراحی مشاهده‌ای، احتمال متغیرهای مخدوش‌کننده باقی‌مانده، مستندات ناقص مربوط به هیپوگنادیسم و اطلاعات محدود در مورد مدت درمان، دوز، میزان پایبندی به درمان و فرمولاسیون‌ها ممکن است بر یافته‌ها تأثیر گذاشته باشد. آن‌ها تأکید کردند که این نتایج نشان‌دهنده یک «ارتباط» هستند و نه «علیت»، و تفاوت در شیوه‌های تجویز در محیط‌های مختلف مراقبت‌های بهداشتی نیز ممکن است در این نتایج نقش داشته باشد.

به‌طور کلی، این مطالعه نشان داد که حدود یک‌سوم مردانی که درمان با تستوسترون دریافت می‌کنند، هیچ مدرک مستندی از هیپوگنادیسم نداشتند و با خطرات قلبی-عروقی و عروقی مغزی طولانی‌مدت بالاتری مواجه بودند. محققان به پزشکان توصیه کردند که به تجویز مبتنی بر دستورالعمل‌ها پایبند باشید، پیش از شروع درمان، هیپوگنادیسم را تأیید کنید و در طول دوره پیگیری، ریسک قلبی-عروقی را پایش نمایید.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/off-label-testosterone-therapy-linked-to-long-term-cardiovascular-risk-study-177495